خیلی جالبه! خدا یه ماه رو توی کل سال به عنوان ماه خودش انتخاب کرده و در این ماه همه درهای رحمت رو به روی همه باز کرده و درهای جهنم رو بسته و شیطان رو به غل و زنجیر درآورده و هزار تا کار دیگه کرده تا «مهمونی» خودشو کامل کنه، اون وقت توی همین ماه، یه شبی گذاشته که این یه شب یه طرف و کل ماه رمضون یه طرف! شبی که به تعبیر قرآن از هزار ماه بهتره... شبی که قرآن خدا توش نازل شده... شبی که مقدرات یه سال آینده آدم ها توش رقم می خوره... شبی که مردم تا صبح بیدار می مونن و دعا می کنن... «شب قدر»

می گن در درگاه خدا، هر چی دعاهای بزرگتر بکنی و هر چی طمعت بیشتر باشه، بهتره! پس امشب، خیلی راحت، با امید، از خدا بخوایم هر چی گناه داشتیم رو ببخشه... واسه خدا هیچ کاری نداره. از امام سجاد -علیه السلام- و دعای ابوحمزه ثمالی یاد بگیریم:

«خدای من! آقای من! اگر آمرزش تو منحصر به اولیای تو باشد و اهل طاعت، پس گناهکاران به کجا رو کنند و سر بر آستان که بگذارند؟ اگر محبت و اکرام تو خاص خوبان و وفاداران به توست، پس بدان و بدکرداران به کجا پناه برند و به ریسمان بخشش که بیاویزند؟
ای پروردگار من! اگر به آتشم درآوری، دشمنانت را شادمان می کنی و اگر در بهشتم داخل کنی، شادمانی پیامبرت را برانگیخته ای. و به خودت سوگند، که من یقین دارم که شادی پیامبر در نزد تو محبوت تر و مطلوب تر است از شادی دشمنان تو!»

اینجاست که دیگه یه چیزی می طلبه! وقتی از خود بی خود شدیم و حس کردیم الآنه که یه تکونی خوردیم و خدا هم یه حالی به کارنامه اعمالمون داده، اونجاست که باید موقعیت رو بچسبیم و دعای اصلیمون رو بکنیم:

«خداوندا! این غم و اندوه بزرگ را از این امت به حضور او برطرف ساز، و گاه ظهور او را بر ما پیش انداز. همانا دیگران آن را بس دور می انگارند و ما، نزدیک می پنداریم...»