«آقای من! غیبت تو خواب را از چشمان من زدوده...
روزگار را بر من تنگ کرده...
آسودگی قلبم را از من گرفته...
و مصاثب مرا ابدی کرده است...»

می تونین حدس بزنین جملات بالا از کیه؟! بگم؟! راحت ازش نگذرینا! یه کم بهش فکر کنین! جملات بالا از کسی نیست جز... امام صادق علیه السلام!! باورتون میشه؟!! امام صادق علیه السلام که خودشون معصومند، به فردی که شش نسل بعد از خودشونه و سالها بعد متولد میشه، میگن آقای من! تازه، اشک میریزن و ضجه میزنن و از سختی غیبت میگن!!
چقدر شبیه جملات اول دعای عظم البلاء ست که میگه:
«خدایا! مصیبت ها بزرگ شده... و زمین تنگ گردیده است...»
فکر کنیم! هم به جملات امام صادق، هم به جملات دعای الهی عظم البلاء، و هم به این جمله امام زمان علیه السلام: «إنا غیر مهملین لمراعاتکم و لا ناسین لذکرکم - ما در رعایت حال شما کوتاهی نمی کنیم و یاد شما را از خاطر نمی بریم»...

عیدتون مبارک! اما... این نیمه شعبان هم اومد و رفت! این میلاد هم، بی مولود گذشت!
خدایا! به خودت قسم خسته شدیم! دلمون شکسته! نپذیر که «اندوه فراق»، روی «امید وصال» سایه بندازه! از این موضوع، خیلی می ترسم! می خوام به سبک دعای افتتاح، شکایت کنم:
«خدایا! به تو شکوه می آوریم! از نبود پیامبرمان، در پرده بودن مولایمان، کمی تعدادمان، زیادی دشمنانمان، از سختی فتنه ها و چیرگی روزگار بر ما...»

یه کار بکنیم، واسه شادی دل پدر مهربونمون! مگه نمیگن: «و أکثرو الدعاء بتعجیل الفرج فإن ذلک فرجکم - بسیار برای تعجیل فرج دعا کنید، که این، گشایش کار خود شماست!»؟!
«خدایا! سلام و صلوات ما را به مولایمان برسان؛ آن امام هادی مهدی که به امر تو قیام خواهد کرد. سلامی که از جانب همه مؤمنین و مؤمنات، در شرق و غرب زمین، از دشت ها و کوه ها و بیابان ها و دریاها، سلامی از سوی من و پدر و مادرم، سلامی به سنگینی عرش خدا، به گستره کلمات خدا، و در محدوده کتاب خدا...
خدایا! آن چهره درخشان و آن ماه تابان را به من بنمایان. چشم مرا به لمحه ای از دیدار او روشنی بخش. فرجش را نزدیک، ظهورش را آسان، و مسیرش را هموار گردان...»